Jan Brouwer

ONTMOETING MET.....

 

Jan Brouwer, aantal jaren mijn vaste koppelmaat geweest, prettig in de omgang, enthousiast en fanatiek (wedstrijd)hengelaar die niet alleen zijn zaakjes op orde heeft, maar ook veel over heeft voor een geslaagde visdag. De verzamelplaats vanmorgen is de Oude Rijn bij het futenbos, waar we even terug keken in de tijd. Maar natuurlijk wil Jan ook alles over dit water weten met het oog op de a.s. Kooij 4-daagse en HSW Regiowedstrijd op 18/4. Bijna een jaar geleden ontmoetten we elkaar hier voor het laatst, want Jan woont al geruime tijd in Putten waar hij zijn 'draai' gevonden heeft bij de naburige HSV Nijkerk. Hier draait hij zijn competitiewedstrijdjes mee en is - uiteraard zou ik haast zeggen - ook daar in de bovenste regionen van het klassement te vinden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij zijn nieuwe vereniging wordt veel met de vaste stok gevist en - naar eigen zeggen - heeft hij de stok deze winter 'opnieuw ontdekt'! Trots laat hij dan ook zijn lade met nieuwe door verenigingsmensen gemaakte dobbers zien die van een kwaliteit zijn waarop menig professioneel dobberbouwer jaloers zal worden. Ook deze dag komt de vaste stok uit de foudraal, weer of geen weer hier zal hij mee 'oefenen'. Dat weer speelt ons vandaag parten, zoals eigenlijk was te verwachten. Windkracht 4 dwars over het water, regen- en hagelbuien uit de eerste hand en of dit nog niet genoeg is staat er een harde stroming richting Alphen. Het wordt minimaal een dobber van 2 gram!

 

Net als veel jonge jongens heeft Jan het vissen geleerd van zijn vader, in het waterrijke gebied rondom zijn geboorteplaats Naarden werd daarom geregeld een hengeltje uitgegooid. Met zo'n 4m lang bamboehengeltje viste hij op 14-jarige leeftijd zijn eerste wedstrijd mee, bij de senioren van Naarden en.... won de wedstrijd ook meteen. Vader had gezegd dat hij het dobbertje pal achter het riet moest gooien omdat daar de grootste voorns zaten. Om dat doel te bereiken ging kleine Jan tot zijn middel in het water staan anders kon hij die plek niet bereiken. De één na de andere voorn werd boven water gehaald waarmee hij menige plaatselijke wedstrijdcrack aftroefde. Jan's stempel in de wedstrijdvisserij was gezet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niet veel later meldde zich nog een jongeling bij de vereniging, ene Peter v/d Willik wilde ook graag het (wedstrijd)vissen onder de knie krijgen. Beide knapen maakten rap vorderingen op visgebied en v/d Willik was toen al geïnteresseerd in werphengeltjes en pickertjes.....! Het vissen daarmee stond nog in de kinderschoenen maar er werd veel geëxperimenteerd en van oude afgedankte hengeltjes maakten ze toen al pickertjes. Het verdere verhaal over deze business is in ruime mate bekend bij heel visminnend Nederland. Beide jongelingen gaan hun blik verruimen en worden lid van de HSV de Goudkarper, een grote hengelvereniging uit het Utrechtse waar menig topper viste. Hier wordt nog meer ervaring opgedaan waar ze later veel profijt van hebben. Maar de wegen van beide mannen gaan uit elkaar en pas jaren later ontmoeten ze elkaar weer op de grote nationale wedstrijden.

 

Maatschappelijk gezien gaat het Jan ook voor de wind en hij wordt door zijn baas gevraagd voor een grote klus, het opzetten van een nieuwe Gamma vestiging in België. Snel wordt duidelijk dat daar veel tijd in gaat zitten waardoor hij de komende vijf jaren in België zal wonen. Omdat hij ook daar op vrije dagen zijn hobby wil uitoefenen wordt hij lid van de plaatselijke hengelvereniging. Deze club vist veel wedstrijden op haar 'thuiswater' het Zeekanaal van Willebroek, waar uw auteur later samen met Jan vele koppelwedstrijden zal vissen. Daarnaast komt hij in aanraking met de specifieke vijvervisserij die in België veel voorkomt en krijgt te maken met de bijzondere regeltjes die sommige clubs erop na houden en soms ook nog per club verschillen. Wedstrijden op zo'n vijver worden soms beslist met gewichten van 60, 70, 80 kilo brasem en deze beesten vragen niet alleen om een puist voer maar natuurlijk ook veel aas. Op de vijver van Blauw Capel viste Jan eens een wedstrijd waarvoor het reglement luidde: geknipte pieren verboden! Jan zou Jan niet zijn als hij daar geen oplossing voor had, hij kieperde gewoon een paar bakken hele pieren in het voer en won uiteindelijk de wedstrijd. Toen het uitlekte waardoor dat kwam waren de rapen (lees: Belgen) gaar. Na veel discussie bleken de Belgen geen poot te hebben om op te staan, maar Jan werd vanaf die tijd wel als één van 'die gekke Hollanders' beschouwd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als de 'klus' in België geklaard is komt Jan weer terug naar Holland en vestigt zich in Waddinxveen. Pas als hij lid wordt van HSW in 2006 kruisen onze wegen zich en wordt hij een geduchte concurrent. Van 2006 weet ik me de wedstrijd in het Voornsekanaal nog te herinneren, Jan ving die dag 38kg brasem met de vaste stok en met 17 deelnemers kwamen we aan de 260kg. Gewichten die bij mij weten in onze competitie nimmer meer werden gehaald. In 2008 weet hij de zomercompetitie van HSW te winnen. Jan verruimde wederom zijn blik en ging het jaar daarop bij HSV Moordrecht vissen waar hij in de laagste klasse werd ingedeeld, maar werd dat jaar wel gelijk kampioen. Vanaf deze periode hebben we als koppel menig wedstrijd afgestruind met wisselend succes. Jan's credo was, stop twee verenigingskampioenen bij elkaar en je hebt een winnend koppel....!? Of dit zo is laat ik in het midden, feit is wel dat we samen veel gezien en beleefd hebben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor een tweedaagse koppelwedstrijd in het Zeekanaal van Willebroek gingen we in augustus 2009 naar België en besloten om onnodig heen en weer rijden te vermijden daar te blijven slapen. De gebroeders Verhoef, goede bekenden in het vaderlandse wedstrijdwereldje en ook daar aanwezig wisten wel een hotelletje voor 10 Hollandse deelnemers. De wedstrijd op zaterdag was afgelopen en in colonne bereikten we na veel zigzag in doodlopende straatjes ons hotel in Mechelen.' Aanvoerder' Chris Verhoef ging de zaak regelen bij de receptie maar bleef wel heel lang weg en wat bleek, te weinig plaats! Gelukkig was de receptie bereid om een ander hotel te bellen waar wèl plaats was, enkele km's door de stad verderop. Dat hotel hebben we uiteindelijk ook gevonden, snel omkleden en vast een pintje pakken op het terras. Als iedereen opgefrist is gaan we gezamenlijk naar de stad om een hapje te eten, hetgeen enkele uren en kroegen later en pas na middernacht lukte. Het was de andere morgen om half zeven héél erg vroeg dag!

 

Een andere keer reden we naar het oosten van het land voor een koppelwedstrijd in de Paesplas bij Gennep. Doordeweeks de organisatie nog gevraagd of het ver lopen was naar de visplaats. Het antwoord was JA zo rond de 800m voor de verste stekken, ze vergaten wel te vermelden dat het grotendeels door een weiland moest. Het was die dag rond de 30 graden en we lootten één van de verste plekken! Jan had net zijn nieuwe Rive-station met bijbehorende 'kruiwagen', dus ALLES ging mee. Aangekomen bij onze stek, we waren al doorweekt van het zweet, kwam Jan er achter dat hij ondermeer de feedersteunen in de auto had laten liggen.....! Toen hij met het materiaal weer terug was, was de wedstrijd al begonnen. Achteraf gezien maakte het niets uit, in de 8 uur die de wedstrijd duurde kregen we niet ene beet, daar waren we overigens niet de enige in. Na afloop toen we aan de terugwandeling begonnen, zagen we onze linker buren voor ons lopen: één feeder + schepnet in de ene hand, emmertje met aas en voer in de andere hand en een klapstoeltje om de nek. Deze plaatselijke cracks hadden een kilo of 5 gevangen en deelden mee in de prijzen....!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Roosendaal aan de plaatselijke Vliet lootten we eens een stek waar een strook van drie meter riet en ander onkruid meer dan een meter hoog groeide, hebben wij weer. Gelukkig hadden we een heggenschaar in de auto en voor ik het wist was Jan al aan het knippen. Er kwam werkelijk geen eind aan en een half uur later kwam het water pas in zicht. Net voordat de fluit ging konden we nog gauw onze stekken uitpeilen en een hand voer brengen, uiteindelijk vingen we bij elkaar 4 vissen, lang niet genoeg voor de prijzen. Bij het verlaten van onze stek zagen we enkele nummers verder de koppels op een keurig glad geschoren oever zitten, alle met een leuk netje vis! Natuurlijk verliep de terugreis na zo'n deceptie minder enthousiast dan de heenreis, maar het was altijd gezellig. Gelukkig hadden we geen moeite om de realiteit onder ogen te zien. Soms werd er ook wel eens een wedstrijdje gewonnen en/of zaten (nog net) in de prijzen, hetgeen de moed er weer in hield voor de volgende wedstrijd.

Sinds enige tijd heeft Jan een vriendin in Hengelo en als hij daar in het weekend verblijft doet hij soms mee aan wedstrijden in het Twentekanaal. Ook hier wordt veel gevist met de vaste stok en dat levert wel vis op maar de gewichten zijn niet om over naar huis te schrijven. Jan pakt dat anders aan, deponeert de feeder gewoon tegen de overkant en wacht op de enkele platten die gaan komen, vier stuks levert 8kg op. Resultaat: drie wedstrijden gevist en twee gewonnen!

 

Vandaag in de Oude Rijn was het weliswaar geen wedstrijd maar de 'drive' was zeker aanwezig. Zoals gezegd waren het geen ideale omstandigheden, zeker niet voor de vaste stok, niettemin haalde Jan 18 vissen met de stok van de 12m lijn die bij elkaar zo'n 3,5kg wogen, het kon slechter. Zelf viste ik met de feeder en wist 13 stuks op het droge te krijgen met een gelijkwaardig vangstgewicht, waardoor we elkaar niet veel ontliepen. Om drie uur is het tijd om in te pakken. Jan bedankt voor de gezelligheid en tot binnenkort bij de loting in 't Gezwam.

Rinus Reichard

 

 

Copyright © All Rights Reserved