Willem v.d. Wal

ONTMOETING MET.....

 

Willen v.d. Wal, oude vismaatje, plaatsgenoot en fanatiek (wedstrijd)hengelaar die ik tref aan de Oude Rijn ter hoogte van het futenbos, zijn favoriete stek waar hij straks in de (zomer)vakantie bijna dagelijks is te vinden. Gelukkig wil het toeval dat Willem erg standvastig is, afspraak is afspraak, dus ondanks het regenachtige weer komt hij het drie dagen eerder gemaakte plannetje volledig na om hier al vissend een praatje met me te maken. Willem gaat vanmorgen volledig voor de feeder, met een traditionele en een methode hengel moet de klus worden geklaard. Het treft want op het moment dat ik kom aanrijden vangt hij een dikke brasem, die hij in het net deponeert bij de zeven vissen die daar al in zitten. De fotocamera kan dus gelijk aan het werk. Het blijft het komende uur qua vangst rustig dus kunnen we mooi wat essentiële en minder belangrijke zaken doornemen.

Willem aan het werk

Zoals ik al zei, standvastig en geloof in eigen kunnen zijn eigenschappen die Willem al jaren vruchten afwerpen. Vertoefde hij vroeger in de vakantietijd dagen achtereen aan het Aarkanaal, waarin hij elke dag een emmer voer dropte op zelfde plek en altijd ving, ook op de stek van vandaag weet hij dikwijls de vis aan de praat te krijgen op de middenlange afstand door simpelweg stug volhouden met de feeder op dezelfde plek. Zijn standpunt is dat de vis (lees: brasem) komt, vroeg of laat! Op het experimentele vlak is hij zonder meer een kei, wie wel eens in de laadruimte van zijn auto heeft gekeken weet wat ik hiermee bedoel. Koffers vol met tip-top in orde (eigen gemaakte) onderlijnen op verschillende lengtes, diverse feedermontages, korven zowel open end als speed van elk denkbaar gewicht en allerlei soorten hairlijntjes van de laatste mode. Want ook de nieuwste feedermethode met bolies en pellets heeft zijn volledige aandacht en uiteraard heeft hij ook hierover zijn eigen ideeën van toegevoegde waarde.

Een knappe, Willem
Piertje+maïs

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Krijg je de indruk dat Willem alleen met de feeder bezig is, dan is dat een verkeerde gedachte want (zeker) vroeger was hij zo'n beetje getrouwd met de vaste stok. Eigen gemaakte dobbers brachten niet alleen hem veel succes, maar ook legio andere vissers uit de regio toonden daar veel interesse in. Menig hengelaar heeft nu nog 'Van de Wal dobbers' in de kist zitten, terwijl het aanbod in de hengelzaken tegenwoordig schier onuitputtelijk is. Ook over eigen stijl van vissen en afstelling van dobbers heeft hij zijn mening. De vis mag namelijk best wat extra moeite doen om de dobber onder te krijgen, met andere woorden de dobber hoeft niet bij het geringste snufje aan het aas onder te gaan. Gaat hij onder dan resulteert dat dikwijls in grove(re) vis. Vroeger hebben we daar dikwijls over gediscussieerd, omdat ikzelf meer van de lichtere aanpak ben. In de praktijk hebben we dat ook dikwijls uitgeprobeerd en konden hiermee onze eigen gedachten zo nodig bijstellen.

Concentratie
Alles onder handbereik

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eind 70- begin 80-er jaren van de vorige eeuw (we worden oud) verdeelden wij onderling de kampioenschappen bij HSW, Willem dikwijls de wintercompetitie en ik de zomercompetitie of soms andersom. Er werd toen louter met de stok gevist want de feeder was nog lang niet in zicht, vandaar dat er veel meer aandacht besteed werd aan het voer(en) en vooral de hoeveelheid daarvan. Menigeen deed het in de broek als zij zagen dat Willem naast hen had geloot. Bij voorbaat voelde men zich kansloos want Willem had zijn eigen idee over voeren: niet te weinig en grote ballen. En mocht dat niet helpen dan schroomde hij niet dit proces in de pauze te herhalen. En kwamen 'ze' eenmaal op het voer, dan was hij echt niet te houden.

Schuivend op de hoofdlijn
Krijgen ze er nooit af

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uit die periode herinner ik me nog de trips op wedstrijdloze zaterdagen in wintertijd, bijvoorbeeld naar Noord Holland, met zes man in de gele bestelbus van Van Herk waar Willem destijds werkte, alle hengelspullen gingen in de laadbak. We visten dan in de Markervaart aan de overzijde tussen het riet, waar je de indruk had op groot water te bivakkeren vanwege de zeer drassige en golvende oever. Om daar te komen voeren we met het pontje in het gehucht De Woude over. Willem was hier helemaal in zijn element met de vangst van voorns zo groot als we nog nooit hadden gezien. 's Middags stond er bij de pont een boer te wachten die wel wat zag in de voorns, lekker voor de consumptie zei hij. Lang heeft hij daar niet van geprofiteerd, omdat we er achter kwamen dat het om een feestmaal voor de varkens ging....!

Alle maten
Open end korven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitgehongerd na zo'n dag vissen legden we dan om 3 uur aan in het enige café dat Oost Graftdijk rijk was, waar de eigenaar zich bij onze binnenkomst wild schrok en stamelde dat de keuken pas om 5 uur open ging! Na grote verhalen, wat bier en de loftrompet voor het café hadden we dan om even over vieren toch de hartige hap waar we voor kwamen. Goedgemutst en zingend aanvaarden we de terugreis en Willem bracht ons 'voor donker' weer veilig thuis. Ook uit die tijd stamt het verhaal over de winterwedstrijden in de Gouwe die Willem en ik samen met winkelier Aat Noorlander organiseerden. Deze waren altijd goed voor 60 en meer deelnemers uit de regio en was het feest op de laatste wedstrijddag waarop de prijsuitreiking in het Praathuis aan het Weegje plaatsvond. Onze honger stilden we dan na afloop bij de plaatselijke chinees die ons gezelschap van ca. 20 vissers inclusief partners nauwelijks aan kon....!

Voor de sport- annex hengelsportzaak van Teun Bron hebben Willem en ik jaren geleden eens een wedstrijd onderbroken voor het nemen van foto's voor een reclame campagne. Van alle verenigingen uit Waddinxveen waren 1 of 2 vertegenwoordigers met de attributen uitgenodigd. Sommige zaten op het dak van het winkelpand, wij stonden met onze hengels beneden vóór de winkel. In de verwachting dat de foto's ons geen windeieren zou leggen reden we terug naar de Heimanswetering waar we in het laatste uur van de wedstrijd nog een visje probeerden te verschalken. Paginabreed stond de foto de andere week in het weekblad, een extra portie maden was onze beloning.

Onderlijnen te over
Zo min mogelijk weerstand

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Keken we met een glimlach even achterom, ook heden ten dage is Willem nog volop bezig in de (wedstrijd)visserij, al ligt dat nu dikwijls op regionaal of landelijk vlak. Dikwijls kiest hij een koppelwedstrijd uit waar hij met zoon Johan heen gaat en soms met succes, zoals vorig najaar waarin zij in een soort marathonwedstrijd van Flipper/Alphen in de Oude Rijn ruim 50 kilo scoorden en eerste werden. Op een gegeven moment had Willem in de gaten dat de platten zich meldden op de voerplek van Johan, hij legde direct zijn eigen hengel neer en zorgde dat de tweede feeder van zoon gereed was zodat deze direct verder kon vissen en hij de andere feeder kon overnemen en de vis scheppen. Samenwerking ten top en in zo'n situatie hoor je het koppelen ook zo aan te pakken. Kortgeleden viste hij nog een koppelwedstrijd in het NH Kanaal, de vangst was in hun vak zeer matig en bestond hoofdzakelijk uit kleine vis. Op een gegeven moment haakte Willem toch een zwaarder exemplaar dat nauwelijks van de bodemzone los wilde komen, maar ineens de vlucht nam en als een dolfijn een meter boven het water sprong. Het bleek een steur te zijn die zeker op dit kanaal nog tot de zeldzame soorten behoort. Een kwartier later lag deze in het schepnet en had met zijn 4 kg een groot aandeel in het vangstgewicht van het koppel, dat ondanks dat toch niet genoeg was voor de prijzen.

Bijna binnen!

De top van de feeder van Willem, waaraan een worm+maïskorrel hangt, loopt het laatste uur niet over van bedrijvigheid. Hij haalt nog maar eens op en vervangt de worm door een boilie (tutti frutti), eens kijken of dat succes brengt. Willem ik heb genoeg input voor een stukje tekst, bedankt voor je tijd en we zien elkaar binnenkort zeker weer. Willem zou Willem niet zijn als hij nog even zijn laatste 'uitvinding' wil laten zien. Het gaat om een dun flexibel buisje van ca. 12cm waaraan de korf wordt bevestigd en schuivend op de hoofdlijn moet worden aangebracht. Dit alles ten doel om de vis bij een aanbeet maar zo min mogelijk weerstand te laten voelen. Neem maar mee en probeer het een keer, laat me weten of het werkt. Zal ik zeker doen Willem, nooit te oud om te leren en wat van een ander op te steken.

 

Rinus Reichard

 

 

 

 

 

Steur 4kg NH Kan

Copyright © All Rights Reserved